u bent hier: Homepage Nieuws

Nieuws

Bekijk hier onze nieuwsberichten. Wil je specifiek nieuws lezen over een bepaalde afdeling of bijvoorbeeld alle cliëntverhalen bekijken? Gebruik dan de filterfunctie. Wil je op de hoogte blijven van ons werk, abonneer je dan op een van onze nieuwsbrieven.

Blijf op de hoogte!

Soort nieuwsbrief*

“Vaak stond ik al moe op en dacht: hoe kom ik deze dag weer door?”

27 juni 2024

“Vaak stond ik al moe op en dacht: hoe kom ik deze dag weer door?”

Maaike liep twee jaar rond met een onheilspellende groeiende knobbel in haar hals voor ze erachter kwam dat het kwaadaardige schildklierkanker was. Na de medische behandeling was Maaike zo vermoeid dat het niet lukte haar leven weer op te pakken. “Na gesprekken met de praktijkondersteuner en een reguliere psycholoog wist ik dat ik specialistische hulp nodig had.”

"We wilden graag iets terugdoen voor de zorg die we hebben gehad"

08 april 2024

“We wilden graag iets terugdoen voor de zorg die we hebben gehad”

Eltjo’s vrouw Esther overleed in het voorjaar van 2020 aan de gevolgen van kanker. Door corona konden er maar dertig mensen bij haar begrafenis zijn. Daarom organiseerde het gezin zodra het kon ‘Vier het leven van Esther’, een borrel in het bos, voor dierbaren. Gasten werd gevraagd om in plaats van bloemen of andere cadeaus te doneren aan het Helen Dowling Instituut. “Wij hebben als gezin veel gehad aan deze zorg. Het voelde goed om zo iets terug te geven.”

Mascha neemt afscheid van onze cliëntenraad

06 maart 2024

Mascha neemt afscheid van onze cliëntenraad

Mascha is sinds september 2016 lid van de cliëntenraad van het Helen Dowling Instituut. Na 8 mooie jaren neemt ze afscheid. Namens alle medewerkers: heel hartelijk dank Mascha voor je enorme inzet en betrokkenheid bij ons werk!

“Eerst borrelt het heel lang en dan ontploft het van binnen”

26 januari 2024

“Eerst borrelt het heel lang en dan ontploft het van binnen”

Toen Daan de diagnose kreeg kon hij het niet geloven. Hij, die altijd zo sportieve, gezonde jongen had blaaskanker? Twee weken ervoor reed hij nog 160 kilometer op zijn fiets zonder problemen. Na het eerste ongeloof volgde de angst. Ga ik nu dood? “Ik zag mezelf steeds liggen in een kist, met mijn gezin eromheen. Ik wist: hier kom ik mentaal niet zelf doorheen.”

‘Ik kan accepteren dat ik doodga, maar hoe neem ik afscheid van mijn kind?’

21 september 2023

‘Ik kan accepteren dat ik doodga, maar hoe neem ik afscheid van mijn kind?’

Een week nadat Nienke haar dochter Veerle op de wereld zette, werd een grote tumor in haar baarmoederhals ontdekt. Na vele pijnlijke, onvoorstelbare behandelingen brak een rustige periode aan, maar toen kwam het slechte nieuws: Nienkes kanker is ongeneeslijk. “Ik kan alles aan, behalve dat ik Veerle niet kan zien opgroeien. Dat ik haar moet achterlaten… Ik weet gewoon niet hoe dat moet.”

Vanuit de therapiekamer: zijn geliefden achterlaten is het moeilijkste

17 november 2022

Vanuit de therapiekamer: zijn geliefden achterlaten is het moeilijkste

Langzaam sjokt hij de lange trap op. Rossige haren, gezet postuur, een smoezelig T-shirt, de infuusnaald van de chemo nog in zijn onderarm. We hebben al een aantal sessies gehad en ik leer hem steeds beter kennen.

“Ik hoorde dingen waar ik zelf de woorden niet voor had”

16 november 2022

“Ik hoorde dingen waar ik zelf de woorden niet voor had”

Als je iets heftigs overkomt is het belangrijk erover te praten. Maar wat als je allebei nou geen prater bent?! Toen de kanker van Wilma uitgezaaid bleek en de gynaecoloog aanraadde voor gesprekken naar het Helen Dowling Instituut te gaan, voelden Henk en Wilma allebei een drempel. En die werd nog hoger toen het HDI een groepsbehandeling voorstelde. “We zijn heel bij dat we het toch hebben gedaan.”

Vanuit de therapiekamer: Maaike (52) blijft dóódmoe

12 juli 2022

Vanuit de therapiekamer: Maaike (52) blijft dóódmoe

De tranen rollen over haar wangen. Met gesloten ogen, rechtop zittend in een stoel, is ze weer het kind van toen, een negenjarig jongensachtig meisje met lange blonde haren. Net thuisgekomen van het spelen en zich van geen kwaad bewust, smijt moeder een bord eten naar haar hoofd.

Sinds Ingerid hoorde dat zij niet te genezen is, worstelt én knuffelt haar gezin meer dan ooit

15 februari 2022

Sinds Ingerid hoorde dat zij niet te genezen is, worstelt én knuffelt haar gezin meer dan ooit

Op 5 november kregen Ingerid en haar gezin een onmogelijke boodschap: de borstkanker waar Ingerid sinds mei 2018 voor werd behandeld, is uitgezaaid op twaalf plaatsen en genezing is niet meer mogelijk. Sindsdien koestert het gezin elk moment dat ze samen hebben meer dan ooit tevoren en zoekt elk van hen naar een manier om zelf overeind te blijven en tegelijk elkaar vast te houden.

“Ik hoorde ongeveer gelijktijdig dat ik zwanger was en dat ik mijn moeder ging verliezen”

20 april 2022

“Ik hoorde ongeveer gelijktijdig dat ik zwanger was en dat ik mijn moeder ging verliezen”

In december 2016 kreeg Marans moeder Miriam te horen dat ze kanker had. Even leek het goed af te lopen, maar twee jaar later bleek de kanker uitgezaaid. Het gezin worstelde met het naderende afscheid en vond hulp bij het Helen Dowling Instituut (HDI). Dochter Maran: “Ik was compleet in paniek. Bang dat ik iets zou vergeten te vragen en dat het straks niet meer kon. Mijn moeder had veel zorgen hoe het verder moest met ons, al deed ze haar best om dat zo min mogelijk te laten merken.”

'Krampachtig probeert hij grip te houden op zijn angst'

01 december 2021

‘Krampachtig probeert hij grip te houden op zijn angst’

Mirjam Koppenol, psycholoog bij het Helen Dowling Instituut, geeft in deze column een inkijkje in haar behandelkamer.

“Ik voel een enorme druk om te blijven leven”

30 november 2021

“Ik voel een enorme druk om te blijven leven”

In 2012 kreeg Niels enige zus Sandra te horen dat zij een ongeneeslijke vorm van kanker heeft. In 2019 krijgt zijn vrouw Bianca dezelfde boodschap. “Het is niet te beschrijven, de impact die dit heeft. Je wordt overspoeld door angst en verdriet, maar mij confronteerde het ook enorm met mijn eigen sterfelijkheid. Ik voel een enorme druk om te blijven leven, want als mij iets overkomt blijven de kinderen alleen achter.”

Borstkankermaand: “Ik wilde niet die kwetsbare kankerpatiënt zijn”

19 oktober 2021

Borstkankermaand: “Ik wilde niet die kwetsbare kankerpatiënt zijn”

Vol vertrouwen ging ze naar het eerste bevolkingsonderzoek. Tot haar huisarts belde dacht ze er geen seconde meer aan. Mariëtte (53): “Ik voelde me topfit, sportte tien uur in de week. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat er kanker in mijn lichaam zat, terwijl ik daar niets van merkte. In het ziekenhuis bleek dat het in beide borsten zat. Ik was compleet overdonderd.”

“Kanker mocht er van mij niet zijn”

05 oktober 2021

“Kanker mocht er van mij niet zijn”

Angelique kreeg twee keer de diagnose blaaskanker. Wat dit met haar deed, stopte ze weg. Tot ze instortte. Bij het Helen Dowling Instituut ging haar masker af. Met haar humoristische en energieke inborst maakte ze een verrassende theatervoorstelling over wat kanker met je doet.

“Kanker krijgen was één van mijn grootste angsten”

22 juni 2021

“Kanker krijgen was één van mijn grootste angsten”

De eerste keer dat David kanker kreeg was hij 23 jaar. “Mijn opa had een vorm van leukemie. Het was een van mijn grootste angsten om ook kanker te krijgen. En dan heb je het opeens.” David begon zich af te vragen of er iets mis was toen hij lange tijd veel moest hoesten en gewicht verloor. “ Op een gegeven moment begon ik bloed op te hoesten en ontdekte ik opgezette lymfen. Toen ik hoorde dat ik hodgkin had, schrok ik enorm. Mijn grootste angst was uitgekomen. Ik belandde in een rollercoaster van emoties. Vooral mentaal vond ik het heel heftig.”

“De therapie gaf mij de tools om mijn kracht te hervinden”

27 mei 2021

“De therapie gaf mij de tools om mijn kracht te hervinden”

Toen ik de eerste keer kanker kreeg, raakte ik zwaar depressief. Ik kon alleen nog maar in een donkere kamer zitten, in mijn eentje. Het HDI hielp me door die depressie heen. Toen de kanker terugkwam, zag ik dankzij de therapie het zwarte gat voor ik erin kon vallen…

"Door corona belandde ik in isolement"

12 mei 2021

“Door corona belandde ik in isolement”

In de zomer van 2019 merkte Niels dat hij na vijf minuten sporten al buiten adem was. Iets wat hij niet eerder had gehad. “Ik ben meteen naar de huisarts gegaan. Die dacht aan een longontsteking en verwees me door. In het ziekenhuis bleek dat er vier liter vocht achter zijn longen zat. Dit hebben ze eruit gehaald met een drain. Toen zagen ze dat ik longkanker had met de ALK-mutatie.

"Ik vertrouwde nergens meer op"

22 april 2021

“Ik vertrouwde nergens meer op”

Lees hoe Fien Vermeulen door haar behandeling bij het HDI weer toekomstdromen heeft.

“Ik kwam erachter dat ik een strijd tegen mezelf had gevoerd”

15 april 2021

“Ik kwam erachter dat ik een strijd tegen mezelf had gevoerd”

“Mijn glas was zo goed als leeg toen ik bij het HDI kwam. Ik snapte niet waarom, het was al vijf jaar na de behandeling en ik had verwacht dat het met de tijd juist steeds beter zou gaan. Maar het tegendeel was waar. Ik was totaal uitgeput en herkende mezelf niet meer. Tijdens de therapie kwam ik erachter hoe dat kwam.”

Van blije babydozen naar chemo-informatie

24 maart 2021

Van blije babydozen naar chemo-informatie

34 weken zwanger van haar eerste kind was Mariska toen ze hoorde dat ze lymfeklierkanker had. De ‘blije babydozen’ maakten plaats voor informatiemateriaal over chemo’s. Al hadden Mariska en haar vriend Jeroen amper tijd om bij te komen van de schok, laat staan zich echt te verdiepen in wat er allemaal op hen afkwam, want tien dagen na de diagnose werd de bevalling op gang gebracht en kwam zoon Fynn ter wereld. Klein, maar kerngezond en supersterk. Een maand later begon Mariska met haar eerste chemo. “Het leek in eerste instantie overzichtelijk: een halfjaar behandelingen en een genezingskans van 90 procent. Maar dat liep allemaal anders.”

Nadja Hüpscher: “Jezelf vergeet je gewoon een tijdje”

10 maart 2021

Nadja Hüpscher: “Jezelf vergeet je gewoon een tijdje”

“Als je partner ziek is, verzorg je die en eventueel ook de kinderen, zoveel je kan. Jezelf vergeet je gewoon een tijdje. Na een tijd word je moe, maar je gaat door. Maar er komt een moment dat het te zwaar wordt en dat je zelf weer naar aandacht verlangt. Ik schaamde me ervoor, maar gelukkig besefte ik bij het Helen Dowling Instituut dat het heel normaal is.”

"Je partner begrijpt misschien 80 procent"

04 februari 2021

“Je partner begrijpt misschien 80 procent”

Viora Rebergen kreeg vijf jaar geleden de diagnose acute lymfatische leukemie, met 50/50-overlevingskans. Ze onderging 2,5 jaar chemotherapie en zag zichzelf van een 25-jarige uitgesproken fitgirl transformeren in een kale, opgezwollen en doodzieke jonge vrouw. “Ik was mijlenver verwijderd van de persoon die ik was voor ik ziek was en had hulp nodig om verder te kunnen. Die vond ik bij het HDI. Hoe lief je omgeving ook is, het is niet hetzelfde als delen en verwerken met lotgenoten. Het belang van psychische hulp wordt vaak onderschat, daarom doe ik mee aan de campagne Heb hart voor HDI.”

“Therapie geeft me de rust in mijn hoofd om thuis moeder te zijn”

05 januari 2021

“Therapie geeft me de rust in mijn hoofd om thuis moeder te zijn”

Kirsten is moeder van twee kinderen, van toen 4 en 2, en timmerde flink aan de weg als zelfstandig consultant. Op een dag voelt ze een klein hard bobbeltje in haar borst. Voor de zekerheid gaat ze naar de dokter. Er komt geen borstkanker voor in de familie dus echt ongerust is ze niet. Maar daarna volgt het ene slechte nieuws het andere op.

Zelf had ik het nooit bedacht, maar ik sliep direct beter

19 december 2020

Zelf had ik het nooit bedacht, maar ik sliep direct beter

Bron: Seniorenwijzer