Wie ben ik zonder al die dromen?
“Om te overleven heb ik een cocon om mij heen gemaakt. Langzaam probeer ik het verdriet toe te laten komen. Om daarbij te komen ga ik soms ‘s avonds in het donker een stukje wandelen in mijn eentje. Dan zie ik mensen met kinderen door het raam aan tafel zitten.
Voorop staat natuurlijk dat ik blij ben dat ik nog leef, maar daarnaast zit ik midden in de rouw. Rouw om wie ik was, om het verlies van relaties, verlies van mijn kinderwens. Voor anderen lijkt het traject misschien lang geleden, maar ik ben nog zoekende; naar wie ik ben zonder al die dromen.”
Jade is in behandeling bij het Helen Dowling Instituut en vertelt haar verhaal in dit tweede filmpje van onze vierdelige bewustwordingscampagne waarmee we aandacht vragen voor de mentale impact van kanker op jongvolwassenen. Deze campagne is financieel mogelijk gemaakt door Rotary Op Seyst en de filmpjes zijn gemaakt door Lieza Röben.
Individuele gesprekken en een begeleide groep
Als je als jongvolwassene kanker krijgt kan de eenzaamheid groot zijn. Iedereen om je heen gaat door. Feesten, toekomstplannen maken. Terwijl het voelt alsof jij stilstaat en je afvraagt of je nog wel een toekomst hebt en hoe die eruit gaat zien… Misschien wil je wel zeggen: Stop, ik heb je nodig. Maar je doet het niet. Want wat heb je eigenlijk nodig; hoe geef je woorden aan alles wat je voelt? Bij het Helen Dowling Instituut kunnen jongvolwassenen die vastlopen door kanker terecht voor individuele gesprekken met een gespecialiseerde behandelaar en er is een begeleide groep voor jongvolwassenen, de AYA-groep.
